Οι περιπέτειες του Βασιλιά Φαρούκ - Τα παιδικά χρόνια

Ο βασιλιάς Φαρούκ επέστρεψε, αυτή τη φορά με ένα επεισόδιο από τα παιδικά του χρόνια, τότε που ξέγνοιαστος έπαιζε στο παλάτι και πριν αναλάβει την εξουσία. Στο επεισόδιο αυτό, φαίνεται άλλη μια τραυματική εμπειρία του μικρού Φαρούκ, όταν ο βασιλιάς παππούς του απολύει τη νταντά του madame Ναζλί Kataw (έχει κορεάτικες ρίζες, μη με ρωτάτε πως). Η μάνα του εξοργισμένη ψάχνει να βρει μια λύση (σε επόμενο επεισόδιο αυτή).
Το επεισόδιο είναι αφιερωμένο στο γλυκό μου revqueer, που είχε και αυτός τα γενεθλιάκια του, δεν μπόρεσα όμως να τον γιορτάσω όπως του αξίζει!

υγ. αγαπητέ apsou, "i'm coming out, so you better get this party started"

Οι περιπέτειες του βασιλιά Φαρούκ

Μετά από ερώτηση γνωστού blogger, για το πώς περνούμε το χρόνο μας, εμείς οι Αιγύπτιοι θεοί και προς απάντηση των εγχειριδίων αιγυπτιολογίας που μας θέλουν να συμμετέχουμε μόνο σε γλέντια, δολοπλοκίες, μακρινές αποστολές, κατάρες και αψιμαχίες, παραθέτω ένα απόσπασμα από αγαπημένο μας τηλεοπτικό σήριαλ.
Κάθε απόγευμα, αφού το ηλιακό άστρο χαθεί στον ορίζοντα και μετά τις απαιτούμενες τελετές στον πατέρα των θεών Ρα, όλοι οι θεοί μαζευόμαστε στους ναούς μας και παρέα με τον αρχιερέα παρακολουθούμε σε μια συσκευή ανώτερης πολυπλοκότητας και σοφίας (ας είναι καλά ο Thoth) "τις περιπέτειες του βασιλιά Φαρούκ". Έχει τόση επιτυχία η σειρά, που κάθε απόγευμα στις 8, αν περπατήσεις σε κάποιο δρόμο, δεν πρόκειται να συναντήσεις ψυχή, εκτός βέβαια από τους δεκάδες χιλιάδες σκλάβους που δουλεύουν στα έργα του φαραώ. Ας μην τα πολυλογώ, το βιδεάκι αφιερωμένο στον καινούργιο επισκέπτη VK, αυτή τη φορά δεν είναι ινδικό (για να μάθεις να διαδίδεις φήμες), αλλά δικής μας παραγωγής. Βλέπουμε τον βασιλιά Φαρούκ σε μια οικογενειακή στιγμή με τη γυναίκα του.

Μελιτζάνα η ινδική

Το παρακάτω ποστ προέκυψε με αφορμή το σημερινό φαγητό που μου προσέφεραν οι μάγειρες του ναού. Μελιτζάνες γιαχνί. Υπήρχε περίπτωση ο τσακαλοθεός να δοκιμάσει τέτοιο φαγητό; Αφού έπαιξα λίγο με το πιάτο μου και πριν διατάξω το μαστίγωμά τους, είπα να ξεκινήσω ένα ποστ για αυτό το όχι και τόσο συμπαθητικό φυτό της οικογένειας Solanaceae.

Σημ: εάν κατά τη διάρκεια του βίδεο κλιπ, δείτε την Ίντιρα Γκάντι να χορεύει, απευθυνθείτε στον ψυχίατρό σας, και άλλοι έβλεπαν νεκρά πρόσωπα και δεν είχαν καλο τέλος.

Επιστροφή...

Ο τσακαλοθεός ετοιμάζει την επιστροφή του σε λίγες μέρες, πιο δυνατός και σοφός από τα γεγονότα του καλοκαιριού. Ετοιμαστείτε να ουρλιάξουμε παρέα.

Μέχρι τότε κάνει παρέα στους Αιγύπτιους αθλητές στο Πεκίνο

10+1

10+1 πράγματα που πρέπει να ξέρει κάθε αιγυπτιόφατσα για τον τσακαλοθεό της, Anubis:

1. λατρεύω το πορτοκαλί χρώμα σε οτιδήποτε μπορεί να υπάρξει. μια επίσκεψη στο ναό μου θα σε πείσει.

2. όταν μένω μόνος μου, χορεύω χορογραφίες bollywood που έχω ξεπατικώσει από το youtube.

3. φοβάμαι σε υπερβολικό βαθμό ότι έχει παραπάνω από τέσσερα πόδια (ευτυχώς που δεν έχω για ιερό ζώο τον σκαραβαίο).

4. λατρεύω τις προσφορές των πιστών μου που έχουν γλυκά. μπορώ να τρέφομαι αποκλειστικά με αυτά (ρωτήστε g4george).

5. δεν μπορώ να βρίσκομαι σε χώρο που υπάρχει ανοιχτό ντουλάπι, ντουλάπα ή κάτι έχει μετακινηθεί προκλητικά από τη θέση του (παρθένος γαρ).

6. μ' αρέσουν τα αρώματα και ό,τι μπορεί να διεγείρει ευχάριστα την αίσθηση της όσφρησης (τσακάλι γαρ).

7. αποφεύγω πεισματικά να τραγουδάω, γιατί όταν αυτό συμβαίνει το αποτέλεσμα ακούγεται σαν να σφάζουν τσακάλια.

8. θέλω να αρχίσω μαθήματα cello και μια μέρα να παίξω μαζί της.

9. πάντα προσπαθώ να θυμάμαι ότι η υπομονή είναι η αρετή των σοφών.

10. δεν αξίζει κάτι για μένα, αν δεν έχεις κάποιον/α να το μοιραστείς. ψάχνω πάντα να έχω κάποιον δίπλα μου στις μεγάλες (αλλά και στις απλές) στιγμές.

11. κοιμάμαι μπρούμυτα ή κουκουλωμένος, γιατί μικρός φοβόμουν το σκοτάδι.

Ντιβάνι με ντιβάνι

Άλλη ένα βιντεάκι που ξεθάψαμε από τα αρχεία του ναού, όπου μπορείτε να δείτε την Jennifer Aniston σε bollywood version. Τα σχόλια δικά σας:

je crois entendre encore

Μια τέτοια ωραία βραδιά βγήκα από το ναό μου να περπατήσω στην όχθη του Μεγάλου Νείλου και να χαζέψω τα άστρα. Οι τσακαλοπατούσες μου βυθίζονται στην άμμο που διατηρεί τη ζέστη της ημέρας, το ένδυμά μου από κόκκινο λινάρι ανεμίζει στο αεράκι. Θυμιάματα και λιβάνια έρχονται από το ναό στα ρουθούνια μου και στην απόλυτη ησυχία ακούγονται ήρεμα οι μονότονες ψαλμωδίες των ιερέων μου και ο ήχος από τους πυρσούς που καίγονται στην αυλή του ναού. Απομακρύνομαι περπατώντας παράλληλα στο σκοτεινό ποτάμι που αντανακλά στον ορίζοντα το ασημί φως του φεγγαριού. Αραιά και που κάποιο αμφίβιο ή ψάρι ταράζει την ηρεμία του ποταμού. Κάθομαι στην όχθη, στηρίζω την πλάτη μου σ΄ένα φοίνικα και αφουγκράζομαι. Ο βραδινός αέρας φέρνει στα τσακαλοαυτιά μου μια μελωδία που πάντα με συγκινούσε. Αφιερωμένο σε όσους απόψε βγουν και κοιτάξουν το φεγγάρι...

Les pêcheurs de perles - Georges Bizet