ο καρπός δεν αποκαλύπτει ποτέ το δέντρο που περιέχει
Ας προσπαθήσουμε όλοι, τη νέα χρονιά, να δούμε μέσα από τον καρπό των άλλων και να γνωρίσουμε την πραγματική τους φύση... Αξίζει, το δέντρο είναι πάντα όμορφο.
Tuesday, January 8, 2008
Monday, January 7, 2008
αλ τσαντίρι
Το εν λόγω τραγούδι χρονολογείται μεταξύ Λιθανθρακοφόρου και Περμίου, στην Παλαιοζωική Εποχή. Η ερμηνεύτρια, από την οποία μόνο το όνομα έχει μείνει απαράλλακτο, εμφανίζεται σε κόνσεπτ Ψίθυροι Καρδιάς, όπως το αντιλαμβάνεται ο σκηνοθέτης από τη Νότια Καρολίνα.
Αρχικά η αοιδός βγαίνει από το βαγόνι, στο οποίο μάλλον όλη την ώρα ήταν σκυφτή γιατί είναι χαμηλοτάβανο (δε φαίνεται όμως να έχει αποκτήσει καμιά καμπούρα). Η νύχτα έχει πέσει τριγύρω και λάμπουν τα αστέρια (φωτάκια 60 watt έκαστο, κολλημένα στο μπλε σκούρο φόντο). Η ζώνη είναι καλαμάρι χτυπημένο σε βράχο από ασβεστίτη και κεντημένο με swarovsky (αξία 120 ευρά, βρώμα ανεκτίμητη). Ελαφρώς ξεμαλλιασμένη - ποιος ξέρει τι έκανε μες το βαγόνι, το σκουλαρίκι είναι διονυσιακό, με θέμα την άμπελο.
Και τώρα τα δύσκολα: ξεκινά η κάθοδος από τη σκάλα, όταν μπαίνει στο ρεφραίν. 2ο βήμα και πάει να φάει τούμπα (00:25). Μήπως έχει πιει ή καπνίσει τίποτα περίεργο, διερωτώμαι ο Αιγύπτιος. Τώρα πλέον διακρίνεται ολόκληρο το μεγαλείο της κουπ! το μικρόφωνο θα μπορούσε να είναι το τελευταίο μοντέλο της apple, λευκό, spacie, μεταμοντέρνο (00:45). Βλέμμα αγελάδας, ζυγωματικά αυθεντικά, δεν τα έχει αγγίξει ακόμα χειρουργικό νυστέρι.
Φωτιά υπερπαραγωγή (1:03), με υγραέριο συντηρείται και τα ξύλα ποτέ δεν καίγονται! Καλλιτεχνικό πλάνο με τη Cher μέσα στις φλόγες α λα Jeanne d' Arc (1:10), έχει ένα θεματάκι με αυτά τα πλάνα η αοιδός μας. Η πόρτα του βαγονιού ορθάνοιχτη (2:17) "μα καλά σε τσαντίρι γεννήθηκες; (2:38-τέλος) το τραγούδι fade out, ο κόσμος ενθουσιάζεται (το κουμπί του σκηνοθέτη που γράφει applause είναι, αμέσως να τσιμπήσετε), η Cher θυμάται να κάνει μια ταπεινή τσιγγάνικη υπόκλιση και έχει το βλέμμα αχ-τι-τραβάω-η-γυναίκα-πρέπει-να-πάω-σπίτι-να-καθαρίσω-φασολάκια-και-να-πλύνω-τα-μπαλκόνια!
Αρχικά η αοιδός βγαίνει από το βαγόνι, στο οποίο μάλλον όλη την ώρα ήταν σκυφτή γιατί είναι χαμηλοτάβανο (δε φαίνεται όμως να έχει αποκτήσει καμιά καμπούρα). Η νύχτα έχει πέσει τριγύρω και λάμπουν τα αστέρια (φωτάκια 60 watt έκαστο, κολλημένα στο μπλε σκούρο φόντο). Η ζώνη είναι καλαμάρι χτυπημένο σε βράχο από ασβεστίτη και κεντημένο με swarovsky (αξία 120 ευρά, βρώμα ανεκτίμητη). Ελαφρώς ξεμαλλιασμένη - ποιος ξέρει τι έκανε μες το βαγόνι, το σκουλαρίκι είναι διονυσιακό, με θέμα την άμπελο.
Και τώρα τα δύσκολα: ξεκινά η κάθοδος από τη σκάλα, όταν μπαίνει στο ρεφραίν. 2ο βήμα και πάει να φάει τούμπα (00:25). Μήπως έχει πιει ή καπνίσει τίποτα περίεργο, διερωτώμαι ο Αιγύπτιος. Τώρα πλέον διακρίνεται ολόκληρο το μεγαλείο της κουπ! το μικρόφωνο θα μπορούσε να είναι το τελευταίο μοντέλο της apple, λευκό, spacie, μεταμοντέρνο (00:45). Βλέμμα αγελάδας, ζυγωματικά αυθεντικά, δεν τα έχει αγγίξει ακόμα χειρουργικό νυστέρι.
Φωτιά υπερπαραγωγή (1:03), με υγραέριο συντηρείται και τα ξύλα ποτέ δεν καίγονται! Καλλιτεχνικό πλάνο με τη Cher μέσα στις φλόγες α λα Jeanne d' Arc (1:10), έχει ένα θεματάκι με αυτά τα πλάνα η αοιδός μας. Η πόρτα του βαγονιού ορθάνοιχτη (2:17) "μα καλά σε τσαντίρι γεννήθηκες; (2:38-τέλος) το τραγούδι fade out, ο κόσμος ενθουσιάζεται (το κουμπί του σκηνοθέτη που γράφει applause είναι, αμέσως να τσιμπήσετε), η Cher θυμάται να κάνει μια ταπεινή τσιγγάνικη υπόκλιση και έχει το βλέμμα αχ-τι-τραβάω-η-γυναίκα-πρέπει-να-πάω-σπίτι-να-καθαρίσω-φασολάκια-και-να-πλύνω-τα-μπαλκόνια!
δε θέλω ΟΥ!
Έμαθα ότι στο άνω βασίλειο της Αιγύπτου παρουσιάστηκε θεότητα (γουντ λαβ του μπι) που με αντιγράφει και μάλιστα άσχημα!! της εύχομαι ολόψυχα να μη στεριώσει γάμο. Οι σέξι ιερείς μου (θα μιλήσω γι' αυτούς σε άλλο ποστ) μου μετέφεραν το τρομακτικό ντοκουμέντο:
αυτά βλέπω και συγχύζομαι. πάω να ρίξω μια βουτιά στα δροσερά νερά του Νείλου...
αυτά βλέπω και συγχύζομαι. πάω να ρίξω μια βουτιά στα δροσερά νερά του Νείλου...
Saturday, January 5, 2008
Σαράρα Σαράρα (κοινώς είμαι μια ανάφτρα εγώ)
Αφιερωμένο σε όσους πίστευαν ότι εμείς οι θεοί της ένδοξης χώρας που διασχίζει ο Ιερός Νείλος δεν είμαστε μουλτικάλτσουραλ. Μα δε σεβόμαστε εμείς τους συναδέλφους Βισνού και Σίβα; μεταξύ μας ας τους κοροϊδεύει ο μικρός Όσιρις ότι από τον πολύ διαλογισμό έχουν γίνει μπλε ή τους έχουν φυτρώσει extra χέρια, πάντα σεβόμαστε και τις διαφορετικές απόψεις.
Επί του καλλιτεχνικού θέματος τώρα, βίντεοκλιπ ινδικό μάλλον, η τραγουδίστρια αγνώστου προελεύσεως (και να σας την έλεγα, θα αγοράζατε το σίνγκλ;), το μπαλέτο όμως Α ποιότητος (gene kelly της Καλικούτας, τζιν καλικούτα ένα πράμα), οι αρσενικοί κομπάρσοι πλην ενός θα έπρεπε να είχαν προσφερθεί θυσία στην Κάλι ως νεογέννητα.
Ο σκούρος με το κρεμ κοστούμι δίνει το σύνθημα της έναρξης. Ο χορός των Τρωάδων εμφανίζεται σε πλήρη σχηματισμό στο κέντρο ενός χαμάμ με φώτα ντίσκο το οποίο παρεμπιπτόντως διαθέτει εξαίρετο δάπεδο (ας τα βλέπουν οι εργολάβοι μας, που μας έχουν φλομώσει στους σκαραβαίους και τους αμμωνίτες). Ακούγεται ένα ίντρο που θυμίζει κάτι σε αισθησιακά γαλλικά. Έρχεται όμως το οριένταλ και σε φέρνει στη θέση σου. Οι λιγούριδες κοιτούν περίεργοι και σκάει το πετρογκάζι πίσω τους. Ο τεκνός κάνει αισθητή την παρουσία του και καρφώνει την αρχι-αοιδό μας. Στενό χαμηλοκάβαλο διακρίνω -μπρους Λεε από τη γειτονική Κίνα 67 ευρά-, ζώνη αξεσοράιζ 34 ευρά που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως βαρίδι για σπογγοαλιεία, στρινγκάκι ολόλαμπρο sloggy 49 ευρά, τοπάκι με κρόσσια έτσι για να ζαλίζει το μάτι - δώρο της θείας Amisha- , ασημένιο κολλάρο φράχτης για το λαιμό -Λαλαούνης φραντσάιζ Νέο Δελχί 467 ευρά και δώρο το βραχιολάκι-. Όπως εύκολα καταλαβαίνει ακόμα και ένας θνητός, Ινδή που έχει φορέσει επάνω της ρούχα άνω των 600 ευρών στάνταρ σημαίνει ότι ψάχνει απεγνωσμένα άντρα.
Αρχίζει η χορογραφία, ο τεκνός κλείνει το μάτι, οι τσούπρες μας χέρια πάνω-χέρια κάτω-χτυπώ γοφούς-παίρνω αγκαλιά τον αέρα (όταν τα κάνω εγώ αυτά, κανείς δεν μου δίνει σημασία), ο τεκνός μεθά με σαμπάνια, έλα όμως που φορά μονόπετρο στο δεξί χέρι. Μωρή τον παντρεμένο έβαλες στο μάτι... δεν είχαν το ου μοιχεύσεις στην Ινδία, είναι άλλου παπά αυτά.. Λέει αυτή για κάτι Γουελκάκι - Λαδάκι, ίσως φωνάζει τη Γουλιελμάκη και το Λιδάκη, αλλά είναι από άλλο επεισόδιο αυτοί. Έκανα λακκάκι λέει και Κοκοσανελάκι, ας μην μπλέξουμε με άγνωστες διαλέκτους, απλά μαθαίνουμε ότι Σαράρα Σαράρα ινδιστί σημαίνει σπινθηροβολώ (καλό είναι να συνοδεύεται για λόγους ασφαλείας με χορογραφία αρμέγω-κάτι-μακρύ όπως κάνουν τα κορίτσια).
Η χορογραφία ενδιαφέρουσα, η σχάρα πίσω ψήνεται να μπουν οι σεφταλιές σε λίγο, και το αηδόνι μας λικνίζεται μπροστά σε σκηνικό τύπου Παναγία των Παρισίων (βοήθεια μας). Σαμπάνιες ανοίγουν, δεν παίρνω όρκο για τις υπόλοιπες που είναι ήδη ανοιχτές και μάλλον τελειωμένες και τα κορίτσια του χορού αρχίζουν το καμάκι. Ψαρεύονται όλοι οι Ινδοί ανεξαρτήτου εμφανίσεως και εκτοπίσματος και κάτι κοπελιές στο γυναικωνίτη δαγκώνονται που μένουν απάρτου και αγαμήτου γωνία, εκεί στο ρετιρέ. Η αοιδός τους περνά όλους ένα χεράκι, πάει στον κύριο με το λευκό συνολάκι, ο οποίος χορεύει πολύ τσαχπίνικα (στη θέση σου κοπελιά θα είχα ψύλλους στα τσακαλοαυτιά μου, ξέρεις μη σου βγει λίγο αποαυτό..). Πάμε πάλι Σαράρα Σαράρα και ταυτόχρονο άρμεγμα, ο παντρεμένος τεκνός έχει χαλαρώσει το ίδιο και οι κοπέλες στο γυναικωνίτη, εκτός από τη μανδάμ με το λευκό ιμάτιο που μυρίζομαι ότι είναι η σύζυγος και υποψήφια αντιλόπη της ιστορίας.
Συνεχίζουν τα αισθησιακά, πλάνα αεροπλανικά, ανοιγμένες σαμπάνιες και τραγούδι από τον παντρεμένο αυτή τη φορά (το αγόρι με το λευκό πίσω του ηδονίζεται, κάτι σας έλεγα εγώ...). Πίνει πίνει Ορέστης Μακρής, παίρνει το -άδειο- μπουκάλι και κάνει ότι πίνει, το λευκό αγόρι κάνει τη θεία από το Σικάγο και στέλνει την αηδόνα μας να του την πέσει -η αντιλόπη σκάει στο γυναικωνίτη, όλα τα ΄χει δει!-. Του κάνει το κόλπο με το φίδι, του λέει κάτι γλυκόλογα, κάτι για χρώματα, να πλένει με Persil και να χρησιμοποιεί lysterine για να μη βρωμάει η ανάσα του σκορδίλας. Χορευτικό με το τεκνό και άρμεγμα, το λευκό αγόρι πίσω έμεινε μόνος με το... ποτήρι στο χέρι και η σύζυγος πάνω οδείρεται.
ο τεκνός λοιπόν καταλήγει:
-Λενγάκι, Αλικγάκι, Βοτσαλάκι κοινώς με Σαράρα Σαράρα τώρα και αφού είμαι αναμμένος και κάνω και τη χορογραφία μου μετά θα σου δείξω πόσα χέρια είχε ο Σίβα.
οι κυρίες φρίττουν πάνω, αυτοί το βιολί τους και τελικά μπαίνουν τα πεθερικά με τον πατέρα του τζόβενου ο οποίος μένει αναύδου. Η αηδόνα μας τον αφήνει και την κανά.
Συμπέρασμα: το πολύ το Σαράρα Σαράρα δεν το θέλει κ ο Βισνού!
Πάω στην Ίσιδα να μου διαβάσει κανά ξόρκι προστασίας γιατί έχω να φάω εκατομμύρια κατάρες από τους κατοίκους των Ινδιών.
Επί του καλλιτεχνικού θέματος τώρα, βίντεοκλιπ ινδικό μάλλον, η τραγουδίστρια αγνώστου προελεύσεως (και να σας την έλεγα, θα αγοράζατε το σίνγκλ;), το μπαλέτο όμως Α ποιότητος (gene kelly της Καλικούτας, τζιν καλικούτα ένα πράμα), οι αρσενικοί κομπάρσοι πλην ενός θα έπρεπε να είχαν προσφερθεί θυσία στην Κάλι ως νεογέννητα.
Ο σκούρος με το κρεμ κοστούμι δίνει το σύνθημα της έναρξης. Ο χορός των Τρωάδων εμφανίζεται σε πλήρη σχηματισμό στο κέντρο ενός χαμάμ με φώτα ντίσκο το οποίο παρεμπιπτόντως διαθέτει εξαίρετο δάπεδο (ας τα βλέπουν οι εργολάβοι μας, που μας έχουν φλομώσει στους σκαραβαίους και τους αμμωνίτες). Ακούγεται ένα ίντρο που θυμίζει κάτι σε αισθησιακά γαλλικά. Έρχεται όμως το οριένταλ και σε φέρνει στη θέση σου. Οι λιγούριδες κοιτούν περίεργοι και σκάει το πετρογκάζι πίσω τους. Ο τεκνός κάνει αισθητή την παρουσία του και καρφώνει την αρχι-αοιδό μας. Στενό χαμηλοκάβαλο διακρίνω -μπρους Λεε από τη γειτονική Κίνα 67 ευρά-, ζώνη αξεσοράιζ 34 ευρά που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως βαρίδι για σπογγοαλιεία, στρινγκάκι ολόλαμπρο sloggy 49 ευρά, τοπάκι με κρόσσια έτσι για να ζαλίζει το μάτι - δώρο της θείας Amisha- , ασημένιο κολλάρο φράχτης για το λαιμό -Λαλαούνης φραντσάιζ Νέο Δελχί 467 ευρά και δώρο το βραχιολάκι-. Όπως εύκολα καταλαβαίνει ακόμα και ένας θνητός, Ινδή που έχει φορέσει επάνω της ρούχα άνω των 600 ευρών στάνταρ σημαίνει ότι ψάχνει απεγνωσμένα άντρα.
Αρχίζει η χορογραφία, ο τεκνός κλείνει το μάτι, οι τσούπρες μας χέρια πάνω-χέρια κάτω-χτυπώ γοφούς-παίρνω αγκαλιά τον αέρα (όταν τα κάνω εγώ αυτά, κανείς δεν μου δίνει σημασία), ο τεκνός μεθά με σαμπάνια, έλα όμως που φορά μονόπετρο στο δεξί χέρι. Μωρή τον παντρεμένο έβαλες στο μάτι... δεν είχαν το ου μοιχεύσεις στην Ινδία, είναι άλλου παπά αυτά.. Λέει αυτή για κάτι Γουελκάκι - Λαδάκι, ίσως φωνάζει τη Γουλιελμάκη και το Λιδάκη, αλλά είναι από άλλο επεισόδιο αυτοί. Έκανα λακκάκι λέει και Κοκοσανελάκι, ας μην μπλέξουμε με άγνωστες διαλέκτους, απλά μαθαίνουμε ότι Σαράρα Σαράρα ινδιστί σημαίνει σπινθηροβολώ (καλό είναι να συνοδεύεται για λόγους ασφαλείας με χορογραφία αρμέγω-κάτι-μακρύ όπως κάνουν τα κορίτσια).
Η χορογραφία ενδιαφέρουσα, η σχάρα πίσω ψήνεται να μπουν οι σεφταλιές σε λίγο, και το αηδόνι μας λικνίζεται μπροστά σε σκηνικό τύπου Παναγία των Παρισίων (βοήθεια μας). Σαμπάνιες ανοίγουν, δεν παίρνω όρκο για τις υπόλοιπες που είναι ήδη ανοιχτές και μάλλον τελειωμένες και τα κορίτσια του χορού αρχίζουν το καμάκι. Ψαρεύονται όλοι οι Ινδοί ανεξαρτήτου εμφανίσεως και εκτοπίσματος και κάτι κοπελιές στο γυναικωνίτη δαγκώνονται που μένουν απάρτου και αγαμήτου γωνία, εκεί στο ρετιρέ. Η αοιδός τους περνά όλους ένα χεράκι, πάει στον κύριο με το λευκό συνολάκι, ο οποίος χορεύει πολύ τσαχπίνικα (στη θέση σου κοπελιά θα είχα ψύλλους στα τσακαλοαυτιά μου, ξέρεις μη σου βγει λίγο αποαυτό..). Πάμε πάλι Σαράρα Σαράρα και ταυτόχρονο άρμεγμα, ο παντρεμένος τεκνός έχει χαλαρώσει το ίδιο και οι κοπέλες στο γυναικωνίτη, εκτός από τη μανδάμ με το λευκό ιμάτιο που μυρίζομαι ότι είναι η σύζυγος και υποψήφια αντιλόπη της ιστορίας.
Συνεχίζουν τα αισθησιακά, πλάνα αεροπλανικά, ανοιγμένες σαμπάνιες και τραγούδι από τον παντρεμένο αυτή τη φορά (το αγόρι με το λευκό πίσω του ηδονίζεται, κάτι σας έλεγα εγώ...). Πίνει πίνει Ορέστης Μακρής, παίρνει το -άδειο- μπουκάλι και κάνει ότι πίνει, το λευκό αγόρι κάνει τη θεία από το Σικάγο και στέλνει την αηδόνα μας να του την πέσει -η αντιλόπη σκάει στο γυναικωνίτη, όλα τα ΄χει δει!-. Του κάνει το κόλπο με το φίδι, του λέει κάτι γλυκόλογα, κάτι για χρώματα, να πλένει με Persil και να χρησιμοποιεί lysterine για να μη βρωμάει η ανάσα του σκορδίλας. Χορευτικό με το τεκνό και άρμεγμα, το λευκό αγόρι πίσω έμεινε μόνος με το... ποτήρι στο χέρι και η σύζυγος πάνω οδείρεται.
ο τεκνός λοιπόν καταλήγει:
-Λενγάκι, Αλικγάκι, Βοτσαλάκι κοινώς με Σαράρα Σαράρα τώρα και αφού είμαι αναμμένος και κάνω και τη χορογραφία μου μετά θα σου δείξω πόσα χέρια είχε ο Σίβα.
οι κυρίες φρίττουν πάνω, αυτοί το βιολί τους και τελικά μπαίνουν τα πεθερικά με τον πατέρα του τζόβενου ο οποίος μένει αναύδου. Η αηδόνα μας τον αφήνει και την κανά.
Συμπέρασμα: το πολύ το Σαράρα Σαράρα δεν το θέλει κ ο Βισνού!
Πάω στην Ίσιδα να μου διαβάσει κανά ξόρκι προστασίας γιατί έχω να φάω εκατομμύρια κατάρες από τους κατοίκους των Ινδιών.
Saturday, December 22, 2007
Ζωζώ - γράψτε Ζωζώ
Είσοδος ΚΡΑουνάκη με το χέρι τσαγερό, "θα το παίξουμε 4 χέρια" , μην πάει ο νους σας στο πονηρό και μην έχετε σιελόρροια με το τεκνό που στριμώχνεται δίπλα του στο πιάνο. Η Ζωζώ μπαίνοντας στο πλάνο μας διευκρινίζει ότι δε θα το πει όπως το θέατρο (γλυτώσαμε το Playback), θα το πει πιο στημένο.
Μουσική μαέστρο, ξεκινά τη χορογραφία bollywood (αν αυτό είναι το στημένο, τότε να πάω και στο θέατρο), βλέμμα όλο υποσχέσεις και η ψεύτικη οδοντοστοιχία λάμπει στο φως του studio. Ας κάνουμε μια ερμηνευτική ανάλυση..
"Τα χρόνια δεν τα μέτρησα με την ταυτότητά μου (χρειάζεσαι ραδιοχρονολόγηση Ζωζώκα μου), γιατί είχα εγώ ταυτότητα τη σθεναρή μου οντότητα (εσύ και ο Τρομάρας), το σκήπτρο την κορώνα μου και τα διαμαντικά μου (μη φοβάσαι τα χουν βρει κάτι Άγγλοι αρχαιολόγοι στο Καρνάκ). Τα πλούτη δεν τα απαίτησα, τα 'χα κανονικά μου (χάνω λίγο τη σύνταξη), γιατί έχει η γόβα μου καημό (και μύκητες έχει πιάσει αλλά είναι άλλο θέμα) και η μπότα μου κατατρεγμό (τότε που την κυνηγούσε ο Φαραώ έξω από τα ιερά χώματα της Αιγύπτου). ΩΧ και από τη μίνι φούστα μου τα πόδια όλα δικά μου (παρατηρείστε την κυρία πίσω με τα γυαλιά που βαριέται, ποια πόδια Ζωζώ, πόσα έχεις; και μου λέγε ο Σηθ άσε τη γριά τη σαρανταποδαρούσα). Γράφτε Ζωζώ και εφόσον ζω (το αντίθετο ακόμα να ρθει) άλλα δεν επιτρέπω (η κατάρα της μούμιας), σ' αυτόν τον κόσμο το χαζό που όλα τα παραβλέπω. ..μεθάει η κολόνια μου γι' αυτό και διαπρέπω (δεν το 'ξερα οτι μπορεί να συμβεί αυτό, θα πετάξω τις chanel μου, αξία: 274 ευρά - ύφος καλεσμένης που έχει σοκαριστεί με τα δρώμενα, αξία: ανεκτίμητη) (συνεχίζεται η χορογραφία, το κοινό πίσω πλέον αρχίζει και ξεφαντώνει)
Τα αγόρια δεν τα μέτρησα (αυτούς που έχει πάρει;) και τα κεράσματά μου (Τερκενλή παρακαλώ - παγωμένο χαμόγελο από ξανθιά καλεσμένη βου) γιατί έστελναν κεράσματα και κάτι αποβράσματα (ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει) που όμως πολύ τα αγάπησα χαλάλι στο νταλκά μου. Βασίλισσα, λεβέντισσα η νύχτα είναι νονά μου (ημερομηνία βάπτισης, λίγο πριν την εμφάνιση των πρώτων θηλαστικών).
μπλα μπλα μπλα μετά, δεν αξίζει κάτι άλλο μόνο το βλέμμα της Σεμίνας (είναι το βλέμμα του διευθυντή τσίρκου που χαίρεται με το νέο του απόκτημα, τα λάμα από το Περού). Στο κλείσιμο, αναφέρεται πάλι στην κολόνια της και τραβά το τσουλούφι για το οποίο είναι περήφανη (capillarine είναι αυτό σου κάνει θαύματα). Διαπρέπω και θα διαπρέπω! (απειλή ήταν αυτό τώρα;) Επίθεση στο γλυκό Σταμάτη ο οποίος και την εναποθέτει πίσω στη σαρκοφάγο της.
Καλή σας όρεξη
Μουσική μαέστρο, ξεκινά τη χορογραφία bollywood (αν αυτό είναι το στημένο, τότε να πάω και στο θέατρο), βλέμμα όλο υποσχέσεις και η ψεύτικη οδοντοστοιχία λάμπει στο φως του studio. Ας κάνουμε μια ερμηνευτική ανάλυση..
"Τα χρόνια δεν τα μέτρησα με την ταυτότητά μου (χρειάζεσαι ραδιοχρονολόγηση Ζωζώκα μου), γιατί είχα εγώ ταυτότητα τη σθεναρή μου οντότητα (εσύ και ο Τρομάρας), το σκήπτρο την κορώνα μου και τα διαμαντικά μου (μη φοβάσαι τα χουν βρει κάτι Άγγλοι αρχαιολόγοι στο Καρνάκ). Τα πλούτη δεν τα απαίτησα, τα 'χα κανονικά μου (χάνω λίγο τη σύνταξη), γιατί έχει η γόβα μου καημό (και μύκητες έχει πιάσει αλλά είναι άλλο θέμα) και η μπότα μου κατατρεγμό (τότε που την κυνηγούσε ο Φαραώ έξω από τα ιερά χώματα της Αιγύπτου). ΩΧ και από τη μίνι φούστα μου τα πόδια όλα δικά μου (παρατηρείστε την κυρία πίσω με τα γυαλιά που βαριέται, ποια πόδια Ζωζώ, πόσα έχεις; και μου λέγε ο Σηθ άσε τη γριά τη σαρανταποδαρούσα). Γράφτε Ζωζώ και εφόσον ζω (το αντίθετο ακόμα να ρθει) άλλα δεν επιτρέπω (η κατάρα της μούμιας), σ' αυτόν τον κόσμο το χαζό που όλα τα παραβλέπω. ..μεθάει η κολόνια μου γι' αυτό και διαπρέπω (δεν το 'ξερα οτι μπορεί να συμβεί αυτό, θα πετάξω τις chanel μου, αξία: 274 ευρά - ύφος καλεσμένης που έχει σοκαριστεί με τα δρώμενα, αξία: ανεκτίμητη) (συνεχίζεται η χορογραφία, το κοινό πίσω πλέον αρχίζει και ξεφαντώνει)
Τα αγόρια δεν τα μέτρησα (αυτούς που έχει πάρει;) και τα κεράσματά μου (Τερκενλή παρακαλώ - παγωμένο χαμόγελο από ξανθιά καλεσμένη βου) γιατί έστελναν κεράσματα και κάτι αποβράσματα (ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει) που όμως πολύ τα αγάπησα χαλάλι στο νταλκά μου. Βασίλισσα, λεβέντισσα η νύχτα είναι νονά μου (ημερομηνία βάπτισης, λίγο πριν την εμφάνιση των πρώτων θηλαστικών).
μπλα μπλα μπλα μετά, δεν αξίζει κάτι άλλο μόνο το βλέμμα της Σεμίνας (είναι το βλέμμα του διευθυντή τσίρκου που χαίρεται με το νέο του απόκτημα, τα λάμα από το Περού). Στο κλείσιμο, αναφέρεται πάλι στην κολόνια της και τραβά το τσουλούφι για το οποίο είναι περήφανη (capillarine είναι αυτό σου κάνει θαύματα). Διαπρέπω και θα διαπρέπω! (απειλή ήταν αυτό τώρα;) Επίθεση στο γλυκό Σταμάτη ο οποίος και την εναποθέτει πίσω στη σαρκοφάγο της.
Καλή σας όρεξη
Tuesday, December 4, 2007
Pavarotti & Liza Minelli - New York
Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη στους φαν της Minelli, αλλά όταν οι θνητοί φτάσετε σε κάποια ηλικία γνωρίζετε αυτό που λέμε φθορά...
Κόσμος, ντουνιάς χειροκροτεί, φωνάζει, αποθεώνει τον Παβαρότι που κάλεσε τα φιλαράκια του να πουν κανά τραγουδάκι. Το σκηνικό αρκετά κιτς με τα γελοία λευκά καγκελάκια του και την ορχήστρα σκαρφαλωμένη στα επίπεδα και να σου ξεπροβάλει σαν το Λάζαρο από του τάφου, μια κόκκινη ύπαρξη.
Να ναι η Παπαρίγα; να ναι ο Σαντιγκάι; Μηδέ ειν' η Αλέκα, μήτε το αλβανάκι. Ειν' η Λάιζα, όχι η Πετρόχειλος, η άλλη η δική σας, η Μινέλι. Ο Παβαρότι φιλά το χέρι ως γνήσιος τζέντλεμαν και ακολουθεί φιλάκι στο μάγουλο, ο Παβαρότι περιμένει και δεύτερο αλλά ματαίως. Παρακολουθεί αυτό που έχει μπροστά του και συγκρατεί τα γέλια του, βάζοντας το δεξί του χέρι μπροστά από το στόμα. Η μαντάμ παίρνει το μικρόφωνο, ο Λουτσιάνο συνεχίζει να γελά και ξαφνικά το πιάνο, ω τι έκπληξις, παίζει το New York, New York -δε θα σε φέρναμε μαντάμ να μας τραγουδήσεις τη Γερακίνα, τι ανησυχείς;-.
Μαλλάκι κλασσικό αγορέ της Λάιζα, ελαφρώς λιγδωμένο, σκουλαρικάκι μαργαριτάρι που κρέμεται από αετό σαν αυτούς των Ναζί, μάτι smokey και κασκολάκι κόκκινο. Χαρά μεγάλη αυτή, διπλή χαρά ο Παβαρότι από δίπλα. Το σμόκιν του βέβαια δε χαίρεται το ίδιο. Τα κουμπιά του είναι οι ήρωες της βραδιάς αφού κατάφεραν να μείνουν κουμπωμένα τόσες ώρες αντέχοντας τεράστιες δυνάμεις. Η Λάιζα χορεύει δίπλα κάτι σε συρτάκι, όταν δε τραγουδά και μας δείχνει το σταυρό που φορά -δώρο του πατριάρχη Αλεξανδρείας- και τις τρομερές νυχάρες της.
Στο 2.04 τον καλεί να χορέψει κάτι σε τουίστ, αλλά θυμάται τα 134 κιλά του και κατάλαβε ότι ζητά τα αδύνατα, χαμογελά ειρωνικά και τον αφήνει.
2.35 μπαίνει ο τενόρος μας, η Λάιζα ενθουσιάζεται, λες και το μωρό μας έκανε τα κακάκια του, φορτώνει, avanti popolo, τον ενθαρρύνει και το πάνε καλά το κομμάτι μέχρι το τραγικό...
3.36 όπου η μαντάμ ΠΝΙΓΕΤΑΙ! ΝΑΙ ΝΑΙ ΔΕΣ ΤΟ, ΞΕΡΟΚΑΤΑΠΙΕ, ΠΝΙΓΕΤΑΙ, ΕΝΑ ΝΕΡΟ, ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ, ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ, ΠΙΑΣΤΕ ΚΑΤΙ! Ο Παβαρότι χαμογελά γιατί τον είπε χοντρό πριν και τώρα πήρε εκδίκηση.
Άντε παιδιά με πείσατε, θα έρθω και στη New York, αλλά θα περιμένω πρώτα να ανακαλυφθούν τα αεροπλάνα.
Κόσμος, ντουνιάς χειροκροτεί, φωνάζει, αποθεώνει τον Παβαρότι που κάλεσε τα φιλαράκια του να πουν κανά τραγουδάκι. Το σκηνικό αρκετά κιτς με τα γελοία λευκά καγκελάκια του και την ορχήστρα σκαρφαλωμένη στα επίπεδα και να σου ξεπροβάλει σαν το Λάζαρο από του τάφου, μια κόκκινη ύπαρξη.
Να ναι η Παπαρίγα; να ναι ο Σαντιγκάι; Μηδέ ειν' η Αλέκα, μήτε το αλβανάκι. Ειν' η Λάιζα, όχι η Πετρόχειλος, η άλλη η δική σας, η Μινέλι. Ο Παβαρότι φιλά το χέρι ως γνήσιος τζέντλεμαν και ακολουθεί φιλάκι στο μάγουλο, ο Παβαρότι περιμένει και δεύτερο αλλά ματαίως. Παρακολουθεί αυτό που έχει μπροστά του και συγκρατεί τα γέλια του, βάζοντας το δεξί του χέρι μπροστά από το στόμα. Η μαντάμ παίρνει το μικρόφωνο, ο Λουτσιάνο συνεχίζει να γελά και ξαφνικά το πιάνο, ω τι έκπληξις, παίζει το New York, New York -δε θα σε φέρναμε μαντάμ να μας τραγουδήσεις τη Γερακίνα, τι ανησυχείς;-.
Μαλλάκι κλασσικό αγορέ της Λάιζα, ελαφρώς λιγδωμένο, σκουλαρικάκι μαργαριτάρι που κρέμεται από αετό σαν αυτούς των Ναζί, μάτι smokey και κασκολάκι κόκκινο. Χαρά μεγάλη αυτή, διπλή χαρά ο Παβαρότι από δίπλα. Το σμόκιν του βέβαια δε χαίρεται το ίδιο. Τα κουμπιά του είναι οι ήρωες της βραδιάς αφού κατάφεραν να μείνουν κουμπωμένα τόσες ώρες αντέχοντας τεράστιες δυνάμεις. Η Λάιζα χορεύει δίπλα κάτι σε συρτάκι, όταν δε τραγουδά και μας δείχνει το σταυρό που φορά -δώρο του πατριάρχη Αλεξανδρείας- και τις τρομερές νυχάρες της.
Στο 2.04 τον καλεί να χορέψει κάτι σε τουίστ, αλλά θυμάται τα 134 κιλά του και κατάλαβε ότι ζητά τα αδύνατα, χαμογελά ειρωνικά και τον αφήνει.
2.35 μπαίνει ο τενόρος μας, η Λάιζα ενθουσιάζεται, λες και το μωρό μας έκανε τα κακάκια του, φορτώνει, avanti popolo, τον ενθαρρύνει και το πάνε καλά το κομμάτι μέχρι το τραγικό...
3.36 όπου η μαντάμ ΠΝΙΓΕΤΑΙ! ΝΑΙ ΝΑΙ ΔΕΣ ΤΟ, ΞΕΡΟΚΑΤΑΠΙΕ, ΠΝΙΓΕΤΑΙ, ΕΝΑ ΝΕΡΟ, ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ, ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ, ΠΙΑΣΤΕ ΚΑΤΙ! Ο Παβαρότι χαμογελά γιατί τον είπε χοντρό πριν και τώρα πήρε εκδίκηση.
Άντε παιδιά με πείσατε, θα έρθω και στη New York, αλλά θα περιμένω πρώτα να ανακαλυφθούν τα αεροπλάνα.
Opera Babes - Casta Diva
Στο τέλος του κομματιού στο 4.55, η ξανθιά που μόνο αυτή μπορεί βγάζει την τσιρίδα της, η μέτζο πίσω έχει σκάσει και δίνει εντολή να σβήσουν στιγμιαία τα φώτα, να μην βγει δεύτερη. Τα φώτα όμως επανέρχονται και ναι μαντάμ, φάτε τη σκόνη από την ξανθιά!
Θα επανέλθουμε πάλι στο φαινόμενο Opera Babes, τώρα ώρα να καθαρίσω τη βεράντα μου από την άμμο της ερήμου, οι δουλάρες μου έχουν ρεπό βλέπεις...
Subscribe to:
Posts (Atom)
