Saturday, January 5, 2008

Σαράρα Σαράρα (κοινώς είμαι μια ανάφτρα εγώ)



Αφιερωμένο σε όσους πίστευαν ότι εμείς οι θεοί της ένδοξης χώρας που διασχίζει ο Ιερός Νείλος δεν είμαστε μουλτικάλτσουραλ. Μα δε σεβόμαστε εμείς τους συναδέλφους Βισνού και Σίβα; μεταξύ μας ας τους κοροϊδεύει ο μικρός Όσιρις ότι από τον πολύ διαλογισμό έχουν γίνει μπλε ή τους έχουν φυτρώσει extra χέρια, πάντα σεβόμαστε και τις διαφορετικές απόψεις.
Επί του καλλιτεχνικού θέματος τώρα, βίντεοκλιπ ινδικό μάλλον, η τραγουδίστρια αγνώστου προελεύσεως (και να σας την έλεγα, θα αγοράζατε το σίνγκλ;), το μπαλέτο όμως Α ποιότητος (gene kelly της Καλικούτας, τζιν καλικούτα ένα πράμα), οι αρσενικοί κομπάρσοι πλην ενός θα έπρεπε να είχαν προσφερθεί θυσία στην Κάλι ως νεογέννητα.
Ο σκούρος με το κρεμ κοστούμι δίνει το σύνθημα της έναρξης. Ο χορός των Τρωάδων εμφανίζεται σε πλήρη σχηματισμό στο κέντρο ενός χαμάμ με φώτα ντίσκο το οποίο παρεμπιπτόντως διαθέτει εξαίρετο δάπεδο (ας τα βλέπουν οι εργολάβοι μας, που μας έχουν φλομώσει στους σκαραβαίους και τους αμμωνίτες). Ακούγεται ένα ίντρο που θυμίζει κάτι σε αισθησιακά γαλλικά. Έρχεται όμως το οριένταλ και σε φέρνει στη θέση σου. Οι λιγούριδες κοιτούν περίεργοι και σκάει το πετρογκάζι πίσω τους. Ο τεκνός κάνει αισθητή την παρουσία του και καρφώνει την αρχι-αοιδό μας. Στενό χαμηλοκάβαλο διακρίνω -μπρους Λεε από τη γειτονική Κίνα 67 ευρά-, ζώνη αξεσοράιζ 34 ευρά που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως βαρίδι για σπογγοαλιεία, στρινγκάκι ολόλαμπρο sloggy 49 ευρά, τοπάκι με κρόσσια έτσι για να ζαλίζει το μάτι - δώρο της θείας Amisha- , ασημένιο κολλάρο φράχτης για το λαιμό -Λαλαούνης φραντσάιζ Νέο Δελχί 467 ευρά και δώρο το βραχιολάκι-. Όπως εύκολα καταλαβαίνει ακόμα και ένας θνητός, Ινδή που έχει φορέσει επάνω της ρούχα άνω των 600 ευρών στάνταρ σημαίνει ότι ψάχνει απεγνωσμένα άντρα.
Αρχίζει η χορογραφία, ο τεκνός κλείνει το μάτι, οι τσούπρες μας χέρια πάνω-χέρια κάτω-χτυπώ γοφούς-παίρνω αγκαλιά τον αέρα (όταν τα κάνω εγώ αυτά, κανείς δεν μου δίνει σημασία), ο τεκνός μεθά με σαμπάνια, έλα όμως που φορά μονόπετρο στο δεξί χέρι. Μωρή τον παντρεμένο έβαλες στο μάτι... δεν είχαν το ου μοιχεύσεις στην Ινδία, είναι άλλου παπά αυτά.. Λέει αυτή για κάτι Γουελκάκι - Λαδάκι, ίσως φωνάζει τη Γουλιελμάκη και το Λιδάκη, αλλά είναι από άλλο επεισόδιο αυτοί. Έκανα λακκάκι λέει και Κοκοσανελάκι, ας μην μπλέξουμε με άγνωστες διαλέκτους, απλά μαθαίνουμε ότι Σαράρα Σαράρα ινδιστί σημαίνει σπινθηροβολώ (καλό είναι να συνοδεύεται για λόγους ασφαλείας με χορογραφία αρμέγω-κάτι-μακρύ όπως κάνουν τα κορίτσια).
Η χορογραφία ενδιαφέρουσα, η σχάρα πίσω ψήνεται να μπουν οι σεφταλιές σε λίγο, και το αηδόνι μας λικνίζεται μπροστά σε σκηνικό τύπου Παναγία των Παρισίων (βοήθεια μας). Σαμπάνιες ανοίγουν, δεν παίρνω όρκο για τις υπόλοιπες που είναι ήδη ανοιχτές και μάλλον τελειωμένες και τα κορίτσια του χορού αρχίζουν το καμάκι. Ψαρεύονται όλοι οι Ινδοί ανεξαρτήτου εμφανίσεως και εκτοπίσματος και κάτι κοπελιές στο γυναικωνίτη δαγκώνονται που μένουν απάρτου και αγαμήτου γωνία, εκεί στο ρετιρέ. Η αοιδός τους περνά όλους ένα χεράκι, πάει στον κύριο με το λευκό συνολάκι, ο οποίος χορεύει πολύ τσαχπίνικα (στη θέση σου κοπελιά θα είχα ψύλλους στα τσακαλοαυτιά μου, ξέρεις μη σου βγει λίγο αποαυτό..). Πάμε πάλι Σαράρα Σαράρα και ταυτόχρονο άρμεγμα, ο παντρεμένος τεκνός έχει χαλαρώσει το ίδιο και οι κοπέλες στο γυναικωνίτη, εκτός από τη μανδάμ με το λευκό ιμάτιο που μυρίζομαι ότι είναι η σύζυγος και υποψήφια αντιλόπη της ιστορίας.
Συνεχίζουν τα αισθησιακά, πλάνα αεροπλανικά, ανοιγμένες σαμπάνιες και τραγούδι από τον παντρεμένο αυτή τη φορά (το αγόρι με το λευκό πίσω του ηδονίζεται, κάτι σας έλεγα εγώ...). Πίνει πίνει Ορέστης Μακρής, παίρνει το -άδειο- μπουκάλι και κάνει ότι πίνει, το λευκό αγόρι κάνει τη θεία από το Σικάγο και στέλνει την αηδόνα μας να του την πέσει -η αντιλόπη σκάει στο γυναικωνίτη, όλα τα ΄χει δει!-. Του κάνει το κόλπο με το φίδι, του λέει κάτι γλυκόλογα, κάτι για χρώματα, να πλένει με Persil και να χρησιμοποιεί lysterine για να μη βρωμάει η ανάσα του σκορδίλας. Χορευτικό με το τεκνό και άρμεγμα, το λευκό αγόρι πίσω έμεινε μόνος με το... ποτήρι στο χέρι και η σύζυγος πάνω οδείρεται.

ο τεκνός λοιπόν καταλήγει:
-Λενγάκι, Αλικγάκι, Βοτσαλάκι κοινώς με Σαράρα Σαράρα τώρα και αφού είμαι αναμμένος και κάνω και τη χορογραφία μου μετά θα σου δείξω πόσα χέρια είχε ο Σίβα.
οι κυρίες φρίττουν πάνω, αυτοί το βιολί τους και τελικά μπαίνουν τα πεθερικά με τον πατέρα του τζόβενου ο οποίος μένει αναύδου. Η αηδόνα μας τον αφήνει και την κανά.
Συμπέρασμα: το πολύ το Σαράρα Σαράρα δεν το θέλει κ ο Βισνού!
Πάω στην Ίσιδα να μου διαβάσει κανά ξόρκι προστασίας γιατί έχω να φάω εκατομμύρια κατάρες από τους κατοίκους των Ινδιών.

Saturday, December 22, 2007

Ζωζώ - γράψτε Ζωζώ



Είσοδος ΚΡΑουνάκη με το χέρι τσαγερό, "θα το παίξουμε 4 χέρια" , μην πάει ο νους σας στο πονηρό και μην έχετε σιελόρροια με το τεκνό που στριμώχνεται δίπλα του στο πιάνο. Η Ζωζώ μπαίνοντας στο πλάνο μας διευκρινίζει ότι δε θα το πει όπως το θέατρο (γλυτώσαμε το Playback), θα το πει πιο στημένο.
Μουσική μαέστρο, ξεκινά τη χορογραφία bollywood (αν αυτό είναι το στημένο, τότε να πάω και στο θέατρο), βλέμμα όλο υποσχέσεις και η ψεύτικη οδοντοστοιχία λάμπει στο φως του studio. Ας κάνουμε μια ερμηνευτική ανάλυση..
"Τα χρόνια δεν τα μέτρησα με την ταυτότητά μου (χρειάζεσαι ραδιοχρονολόγηση Ζωζώκα μου), γιατί είχα εγώ ταυτότητα τη σθεναρή μου οντότητα (εσύ και ο Τρομάρας), το σκήπτρο την κορώνα μου και τα διαμαντικά μου (μη φοβάσαι τα χουν βρει κάτι Άγγλοι αρχαιολόγοι στο Καρνάκ). Τα πλούτη δεν τα απαίτησα, τα 'χα κανονικά μου (χάνω λίγο τη σύνταξη), γιατί έχει η γόβα μου καημό (και μύκητες έχει πιάσει αλλά είναι άλλο θέμα) και η μπότα μου κατατρεγμό (τότε που την κυνηγούσε ο Φαραώ έξω από τα ιερά χώματα της Αιγύπτου). ΩΧ και από τη μίνι φούστα μου τα πόδια όλα δικά μου (παρατηρείστε την κυρία πίσω με τα γυαλιά που βαριέται, ποια πόδια Ζωζώ, πόσα έχεις; και μου λέγε ο Σηθ άσε τη γριά τη σαρανταποδαρούσα). Γράφτε Ζωζώ και εφόσον ζω (το αντίθετο ακόμα να ρθει) άλλα δεν επιτρέπω (η κατάρα της μούμιας), σ' αυτόν τον κόσμο το χαζό που όλα τα παραβλέπω. ..μεθάει η κολόνια μου γι' αυτό και διαπρέπω (δεν το 'ξερα οτι μπορεί να συμβεί αυτό, θα πετάξω τις chanel μου, αξία: 274 ευρά - ύφος καλεσμένης που έχει σοκαριστεί με τα δρώμενα, αξία: ανεκτίμητη) (συνεχίζεται η χορογραφία, το κοινό πίσω πλέον αρχίζει και ξεφαντώνει)
Τα αγόρια δεν τα μέτρησα (αυτούς που έχει πάρει;) και τα κεράσματά μου (Τερκενλή παρακαλώ - παγωμένο χαμόγελο από ξανθιά καλεσμένη βου) γιατί έστελναν κεράσματα και κάτι αποβράσματα (ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει) που όμως πολύ τα αγάπησα χαλάλι στο νταλκά μου. Βασίλισσα, λεβέντισσα η νύχτα είναι νονά μου (ημερομηνία βάπτισης, λίγο πριν την εμφάνιση των πρώτων θηλαστικών).
μπλα μπλα μπλα μετά, δεν αξίζει κάτι άλλο μόνο το βλέμμα της Σεμίνας (είναι το βλέμμα του διευθυντή τσίρκου που χαίρεται με το νέο του απόκτημα, τα λάμα από το Περού). Στο κλείσιμο, αναφέρεται πάλι στην κολόνια της και τραβά το τσουλούφι για το οποίο είναι περήφανη (capillarine είναι αυτό σου κάνει θαύματα). Διαπρέπω και θα διαπρέπω! (απειλή ήταν αυτό τώρα;) Επίθεση στο γλυκό Σταμάτη ο οποίος και την εναποθέτει πίσω στη σαρκοφάγο της.

Καλή σας όρεξη

Tuesday, December 4, 2007

Pavarotti & Liza Minelli - New York



Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη στους φαν της Minelli, αλλά όταν οι θνητοί φτάσετε σε κάποια ηλικία γνωρίζετε αυτό που λέμε φθορά...
Κόσμος, ντουνιάς χειροκροτεί, φωνάζει, αποθεώνει τον Παβαρότι που κάλεσε τα φιλαράκια του να πουν κανά τραγουδάκι. Το σκηνικό αρκετά κιτς με τα γελοία λευκά καγκελάκια του και την ορχήστρα σκαρφαλωμένη στα επίπεδα και να σου ξεπροβάλει σαν το Λάζαρο από του τάφου, μια κόκκινη ύπαρξη.
Να ναι η Παπαρίγα; να ναι ο Σαντιγκάι; Μηδέ ειν' η Αλέκα, μήτε το αλβανάκι. Ειν' η Λάιζα, όχι η Πετρόχειλος, η άλλη η δική σας, η Μινέλι. Ο Παβαρότι φιλά το χέρι ως γνήσιος τζέντλεμαν και ακολουθεί φιλάκι στο μάγουλο, ο Παβαρότι περιμένει και δεύτερο αλλά ματαίως. Παρακολουθεί αυτό που έχει μπροστά του και συγκρατεί τα γέλια του, βάζοντας το δεξί του χέρι μπροστά από το στόμα. Η μαντάμ παίρνει το μικρόφωνο, ο Λουτσιάνο συνεχίζει να γελά και ξαφνικά το πιάνο, ω τι έκπληξις, παίζει το New York, New York -δε θα σε φέρναμε μαντάμ να μας τραγουδήσεις τη Γερακίνα, τι ανησυχείς;-.
Μαλλάκι κλασσικό αγορέ της Λάιζα, ελαφρώς λιγδωμένο, σκουλαρικάκι μαργαριτάρι που κρέμεται από αετό σαν αυτούς των Ναζί, μάτι smokey και κασκολάκι κόκκινο. Χαρά μεγάλη αυτή, διπλή χαρά ο Παβαρότι από δίπλα. Το σμόκιν του βέβαια δε χαίρεται το ίδιο. Τα κουμπιά του είναι οι ήρωες της βραδιάς αφού κατάφεραν να μείνουν κουμπωμένα τόσες ώρες αντέχοντας τεράστιες δυνάμεις. Η Λάιζα χορεύει δίπλα κάτι σε συρτάκι, όταν δε τραγουδά και μας δείχνει το σταυρό που φορά -δώρο του πατριάρχη Αλεξανδρείας- και τις τρομερές νυχάρες της.
Στο 2.04 τον καλεί να χορέψει κάτι σε τουίστ, αλλά θυμάται τα 134 κιλά του και κατάλαβε ότι ζητά τα αδύνατα, χαμογελά ειρωνικά και τον αφήνει.
2.35 μπαίνει ο τενόρος μας, η Λάιζα ενθουσιάζεται, λες και το μωρό μας έκανε τα κακάκια του, φορτώνει, avanti popolo, τον ενθαρρύνει και το πάνε καλά το κομμάτι μέχρι το τραγικό...
3.36 όπου η μαντάμ ΠΝΙΓΕΤΑΙ! ΝΑΙ ΝΑΙ ΔΕΣ ΤΟ, ΞΕΡΟΚΑΤΑΠΙΕ, ΠΝΙΓΕΤΑΙ, ΕΝΑ ΝΕΡΟ, ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ, ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ, ΠΙΑΣΤΕ ΚΑΤΙ! Ο Παβαρότι χαμογελά γιατί τον είπε χοντρό πριν και τώρα πήρε εκδίκηση.
Άντε παιδιά με πείσατε, θα έρθω και στη New York, αλλά θα περιμένω πρώτα να ανακαλυφθούν τα αεροπλάνα.

Opera Babes - Casta Diva


Καλώς ήρθες πάλι τρελό μου καρναβάλι!
Καθρέπτες χρυσοί, βενετσιάνικες μάσκες, μπακίρια και γιουρντάνια, όλα έχουν επιστρατευτεί για το συμπαθητικό τούτο κλιπάκι των opera babes.
Εν αρχή η είσοδος των κοριτσιών στο πλάνο, θυμίζει είσοδο μερικών στο sodade. Οι κουρούπες σχήματος περιστεροφωλιάς δε φαίνεται να εμποδίζουν τις σοπράνες, οι οποίες ευθύς αμέσως ξεκινούν την άρια. Η ξανθιά σοπράνο έχει μαδήσει παγώνι για ντεκόρ στην κουπ, ενώ η μελαχρινή μέτζο σοπράνο προτίμησε να φορέσει στο λαιμό το περιδέραιο της νεκρής Νεφερτίτης, ώστε να μην υπολείπεται σε ομορφιά και χάρη (σε φωνή χάνει σε σχέση με την ξανθιά). Φορέματα ευγενική προσφορά του Οίκου Νυφικών Ντέπη από το Περιστέρι, τα οποία καταλήγουν σε μαδημένο κύκνο. Ανατριχιατικό το μπλέ κολάν της ξανθιάς, το οποίο συνδιάζεται ανεπιτυχώς με ψηλοτάκουνο πέδιλο Μπουρνάζος. Αόριστα ιπτάμενα πλάνα από πολυελαίους, κάγκελα κλπ συμπληρώνουν το κόνσεπτ. Η μέτζο σοπράνο, με διακριτικά σκουλαρικάκια, κ βάψιμο που θα έκανε κάθε μακιγιέρ να ανατριχιάζει δίνει τον καλύτερό της εαυτό.
Κινησιολογικά δεν έχουμε καμία πρωτοτυπία, αφού οι κυρίες μου μένουν στο ίδιο δωμάτιο και η κάμερα φροντίζει και περιστρέφεται γύρω τους, κάνοντας που και που αναγκαστικά τρομακτικά κοντινά πλάνα στη μέτζο σοπράνο που φέρνει λίγο σε τσατσά.
Ας επικεντρωθούμε και λίγο στο κομμάτι, στο 1.27 έχουμε σόλο της ξανθής σοπράνας - η μέτζο έχει εγκαταλείψει, δε φτάνει εκεί ψηλά, στο 1.32 για τους πολύ παρατηρητικούς, φαίνεται το βλέμμα όλο ζήλια και φθόνο... στη συνέχεια όμως συμμετέχει και η μέτζο, αφού βέβαια η ξανθιά έχει κατέβει οκτάβα.
Συνεχίζονται τα πλάνα πάνω στα νυφικά (άντε και στα δικά μας οι λεύτερες) και στα κοσμήματα (πως κατάφεραν και γλύτωσαν από την αρχαιολογική δεν το γνωρίζω). Η ξανθιά ή που έχει πυρετό και υποφέρει έτσι ντυμένη καραγκιόζης ή είναι υπό επήρεια ουσιών. Τα κορίτσια συνεχίζουν να κόβουν κύκλους στη σάλα, κοιτάζοντας όλο νόημα και η μέτζο τολμά και σουφρώνει και τα βαμμένα χειλάκια της.
Στο τέλος του κομματιού στο 4.55, η ξανθιά που μόνο αυτή μπορεί βγάζει την τσιρίδα της, η μέτζο πίσω έχει σκάσει και δίνει εντολή να σβήσουν στιγμιαία τα φώτα, να μην βγει δεύτερη. Τα φώτα όμως επανέρχονται και ναι μαντάμ, φάτε τη σκόνη από την ξανθιά!
Θα επανέλθουμε πάλι στο φαινόμενο Opera Babes, τώρα ώρα να καθαρίσω τη βεράντα μου από την άμμο της ερήμου, οι δουλάρες μου έχουν ρεπό βλέπεις...

Tuesday, August 14, 2007

Kathleen Battle - Frühlingsstimmen

Να και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του Strauss, χορεύουμε με την Ίσιδα βαλσάκια έξω από το ναό μου ανάμεσα στους κροκόδειλους.
Η Kathleen Βattle στις Φωνές της άνοιξης του Strauss.
Βρε καλώς την κοκκινοσκουφίτσα! το φόρεμα αξίζει τα σχόλια μας. έβαλα κάτι απλό και βγήκα ένα πράγμα. κόκκινο βέβαια γιατί πάει με το μαύρο της φάτσας μου και της ζωής μου. ο Θωθ μου είπε ότι η μαντάμ εθεάθη με αυτό το φόρεμα στην Ισπανία όταν την κυνηγούσαν οι 30 ταύροι, δεν δύναμαι να τον πιστέψω. έβαλα και δυο φουσκωτά στα μπράτσα για μανίκια, γυάλισα τα δόντια μου με φθοριούχες ενώσεις, έπιασα και το μαλλί πάνω γλυμμένο σαν κολυμβήτρια, έσφιξα τα 632 κουμπιά του κορσέ που αγκομαχά για να κλείσει και βγήκα να τραγουδήσω στην αφρόκρεμα και τη λαμογιά της Βιέννης. ο λαχανόκηπος έχει στηθεί μπρος στα πόδια μου, όπως οφείλει να υπάρχει σε κάθε γκλαμουράτη μουσική εκδήλωση και ο μαέστρος που με κοιτά με σταυρωμένα τα χέρια και σκέφτεται "μα καλά ποιος της είπε να ντυθεί έτσι; θα φτάσει άραγε το λα ύφεση στο τέλος; έχε χάρη που άνοιξε το τριώδιο και δεν θα μας πάνε μέσα"
ο μαέστρος κοιτά τα νύχια του, φαίνεται να χει αποκοιμηθεί ή το πιο πιθανόν να σκέφτεται. κάτι τον απασχολεί όπως: "τι φαγητό να μου έχει ετοιμάσει η κυρία Karajann το μεσημέρι στο σπίτι, ελπίζω όχι πάλι μπάμιες." ή "που να έχω αφήσει τις λευκές μου τις κάλτσες, να ναι πάνω στο στεγνωτήριο". ξαφνικά πετάγεται και συνειδητοποιεί που βρίσκεται.
ξεκινάμε ουμ παμ παμ, ουμ παμ παμ...
στην αρχή ο μαέστρο ανακατέβει μακαρόνια, σπαγγέτι μάλλον με ήρεμες και αποφασιστικές κινήσεις. στο 1.03 μπορείς να το παγώσεις και να δεις έναν πίσω αριστερά που θεωρεί την kathleen παράφωνη και έχει βουλώσει τα αυτιά του με δυο μαύρα σιφώνια. δεν ξέρω γιατί το κάνει αυτό. άμα γυρίσει και τον δει; όχι τελικά διαπίστωσα ότι είναι κάμεραμαν, αναρωτιώμουν ο τσακαλοθεός γιατί έβλεπα τόσα άτομα στην ορχήστρα να κάθονται και να μην παίζουν κάποιο όργανο.
ο1.12 κλασική σοπράνο πόζα. το κοτρώνι στο δάχτυλο από τον Λαλαούνη φαίνεται να είναι, δεν είναι δικό της, της το δάνεισαν.
1.28-1.30 ο Karajan έχει ακουμπήσει να ξαποστάσει πίσω, δεν διευθύνει, μάλλον βαριέται. κάτι τον απασχολεί τελικά δεν μου το βγάζεις από το μυαλό. όταν γυρνάει βέβαια αυτή και τον κοιτάει κάνει ότι διευθύνει.
αν το ξαναπαγώσεις στο 1.48 είναι έτοιμος να της ρίξει ανάποδη.
1.46-1.53 είναι χαρούμενος ο Herbert σκέφτεται τώρα τις καλοκαιρινές διακοπές με το σκάφος σε λίμνη της Ελβετίας.
3.50-3.54 ο Karajan γέρνει πίσω, ξεχνά να διευθύνει, κάποιος είδε ότι άργησε να έρθει και ότι τώρα κάθισε και του χαμογελά ξινά με το ύφος "καλά αν ξαναπαίξεις εσύ άρπα στη φιλαρμονική της Βιέννης να κάτσω να με.."
5.30 ach ach ach ach, πόνος λαχάνιασμα κάτι από τα δύο, αχ αχ αχ αχ τι έπαθα.
6.09 "ίδρωσα να σε ακούω"
στο τέλος 8.20κάτι παίρνει πόζα, τα χέρια είναι λες και θα κρατήσουν κερί
Ο μαέστρο τελικά της φιλά το χέρι και την καλεί σπίτι για φαγητό μιας και θυμήθηκε ότι δεν θα έχουν πάλι μπάμιες. το κοινό χειροκροτά, στο 8.35 όποιος έχει το μάτι της γερακίνας μπορεί να διακρίνει στο κοινό μια γκέισα πάνω δεξιά με το ανοιχτόχρωμο κιμονό της. μια ξανθιά κυρία με το λαμέ μπλουζάκι τους φέρνει τα κηδιοστέφανα στους τεθλιμμένους συγγενείς. ο Karajan κλασικά την έγραψε..
ουφ κουράστηκα απ' τις στροφές, με πάτησε και η Ίσιδα, πάω να ξεπρηστώ...

Sertab Erener - I will always love you (live 1995)



Ένα ιστορικό βίντεο της Sertab που ερμηνεύει το κομμάτι της Miss Μεθαδόνη Whitney Houston.
Εν αρχή ην η δίψα! πάει καμαρωτή καμαρωτή βουτάει το ποτήρι και πίνει. Ο σκηνοθέτης μη έχοντας εμπειρία από κάλυψη τέτοιων πολιτιστικών υπερπαραγωγών (Τουρκία και πολιτισμός είναι δυο λέξεις τόσο άσχετες όσο ο Καρούζος και τα Χριστούγεννα), δε φοβάται και τη δείχνει την ώρα που ποτίζεται. Μόλις καταλαβαίνει το λάθος του, δείχνει γκρο πλαν το κοινό στο αρχαίο θέατρο τύπου Ηρώδειο μήπως και σώσει την κατάσταση.
Η Sertab ντυμένη με απλό μαύρο πανοσέντονο και λιτή μαύρη γόβα, με απλή κόκκινη κουπ του άγριου rusberry, καθώς δεν είχαμε λεφτά για ενδυματολόγο και κομμωτή.
Ο μουσικοσυνθέτης Κατσαρός κάπου εκεί πίσω παίζει το σαξόφωνο του. Τον βλέπουμε να φτιάχνει το καλαμάκι του οργάνου (ένα ακόμα λάθος του σκηνοθέτη).
Ο φωτισμός είναι τόσο καλός που της δίνει ένα ελαφρώς ανοιχτό μωβ χρώμα δέρματος είτε από το πολύ Ribbena που έπινε στα παιδικά της χρόνια είτε επειδή ανήκει στους Xmen.
Στο "and iiiii" 0.54-1.00 παρατηρούμε την έκφραση της αλόγας, στο αποκορύφωμα του Επιτάφιου Θρήνου. Δεξιά και αριστερά στη σκηνή βρίσκονται δύο αγάλματα του θεού Ερμή ή του θείου Όσκαρ δεν ορκίζομαι για τίποτα.
Στο 1.41 η Sertab αποδεικνύει ότι πήρε το Lower με Β και με τη δεύτερη όταν μας λέει "goozbye" αντί για "goodbye". ίσως να εννοούσε "goose bye" αντίο χήνα μου, δεν βγάζει νόημα όμως, δεν είχε σίγουρα κάτι τέτοιο στο μυαλό του ο στιχοπλόκος.
Στο 2.17 ξεκινάει σόλο ο Κατσαρός, το οποίο τελικά δεν είναι σαξόφωνο αλλά κάτι κλαρινοειδές τελικά.
Στο 2.40 δείχνει ο σκηνοθέτης τα χρυσά βατόμουρα, αγκινάρες δεν ξέρω-και-εγώ-τι του διαγωνισμού Miss Αφωνία. Το λευκό πιάνο του Τούρκου Θάνου Μικρούτσικου πατά πάνω σε κίονες και στο 3.05 ακούμε ένα άλλο λαθάκι "but above all thes".
Στο 3.17 θρήνος, κραυγή, απόγνωση με το ύφος που-πας-και-μ-αφήνεις-μονάχη- σκέψου-τα-παιδιά-μας
Στο 3.54 ναζάκι που θα ζήλευε και η δικιά μας η Καλομοίρα και στο τέλος τέλος αρχίζει και ανεβαίνει, τι διαστήματα είναι αυτά;
θα πω στο φαραώ να τη φέρουμε και στην Αίγυπτο για συναυλία..

Βόλτα για παγωτό...

"τι ειν' τούτο που μπήκε στο μαγαζί μου;"

Πήγα και εγώ να πάρω ένα παγωτό μέρες που είναι και τα βρήκα δύσκολα:
πωλήτρια: Ααααα είστε αληθινό τσακάλι; μπορώ να αγγίξω λίγο τα αυτιά σας να βεβαιωθώ;
Anubis: Φυσικά, γνήσια πέτσινα τσακαλοαυτιά.
πωλήτρια: Ναι, ναι όντως.. εμ πως θα μπορούσα να σας βοηθήσω; και η ουρά πίσω σας αληθινή είναι;
Anubis: Ναι και αυτή. θα ήθελα δυο μπάλες παγωτό κουνάβι σε χωνάκι.
πωλήτρια: ΓΚΝΤΟΥΠ
...κάπου εδώ τη χάσαμε, πήρα μόνος μου κάτι που έμοιαζε σε καραμέλα και έφυγα χωρίς να πληρώσω. Μόλις δοκίμασα για πρώτη φορά την παγωμένη λιχουδιά, ήταν τόση η αηδία που είπα να ταΐσω την κόρη της Bastet που τη βρήκα να σεργιανίζει...
επιστρέφω απογοητευμένος στο ναό μου...